ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΙΜΕΘΑ
Μάϊος – Ιούνιος 2026
Αγαπητοί φίλοι του ΙΜΕΘΑ,
Η Άνοιξη του 2026 ολοκληρώθηκε δυναμικά για το ΙΜΕΘΑ, με τη συνέχιση των δράσεών του μέσω του καθιερωμένου και επιτυχημένου κύκλου εκπαιδευτικών σεμιναρίων Webinars 2025–2026 “Excellence in Thrombosis”.
Το 5ο webinar του ΙΜΕΘΑ έλαβε χώρα στις 23/04/2026 με θέμα «Νεότεροι παράγοντες κινδύνου φλεβικής και αρτηριακής θρόμβωσης – Το παρόν και το μέλλον” και συντόνισαν η κα Π. Κώτση, αιματολόγος, αν. καθηγήτρια Ιατρικής Μεταγγίσεων, και κα Ε. Λευκού, αιματολόγος, επίκουρη καθηγήτρια Ιατρικής Μεταγγίσεων, του Τμήματος Ιατρικής, Σχολής Επιστημών Υγείας, του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Η συζήτηση αφορούσε τα εξής θέματα: «CHIP και Θρόμβωση» και αναπτύχθηκε από τον κ. Π. Καρακάση, ειδικευόμενο καρδιολογίας, Β΄ Καρδιολογική Κλινική ΑΠΘ, ΓΝΘ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ», Θεσσαλονίκη και «Κληρονομική θρομβοφιλία, υπάρχει κάτι νέο στον ορίζοντα;» από τον κ. Ε. Παπαδάκη, αιματολόγο, Ιατρείο Αιμόστασης – Θρόμβωσης, Co-Editor in Chief Thrombosis Update, Κλινική Θρόμβωσης & Αιμόστασης, Αιματολογία Μαιευτικής/Γυναικολογίας, Νοσοκομείο «ΓΕΝΕΣΙΣ», Θεσσαλονίκη. Το σχολιασμό του webinar πραγματοποίησαν η κα Ε. Γρουζή, αιματολόγος, Συντονίστρια Διευθύντρια Ν.Υ. Αιμοδοσίας, ΓΑΟΝΑ «ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ», Αθήνα, Υπεύθυνη Ιατρείου Αιμόστασης και η κα Δ. Αδαμίδου, αιματολόγος, Διευθύντρια, Ν.Υ. Αιμοδοσίας, ΓΝΘ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ», Θεσσαλονίκη.
Το 6ο webinar του ΙΜΕΘΑ έλαβε χώρα στις 28/5/2026, υπό το συντονισμό του κ. Μ. Περούλη, επίκουρο καθηγητή αγγειοχειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με θέμα: “Συμπιεστικά φαινόμενα και φλεβικές θρομβώσεις”. Αναπτύχθηκαν προς συζήτηση τα εξής θέματα: «Θρόμβωση υποκλείδιου φλέβας (Σύνδρομο PAGET–Schroetter)» από τον κ. Α. Λάζαρη, καθηγητή αγγειοχειρουργικής, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ, Α’ Αγγειοχειρουργική Κλινική, Πανεπιστημιακό ΓΝ «ΑΤΤΙΚΟΝ», περαιτέρω το θέμα «Θρόμβωση αριστερής νεφρικής φλέβας (Σύνδρομο NUT CRACKER)» από τον κ. Γ. Μπρίκο, επικουρικό επιμελητή αγγειοχειρουργικής, Πανεπιστημιακό ΓΝ Ιωαννίνων και «Οξεία λαγονομηριαία φλεβοθρόμβωση και μεταφλεβιτιδικό σύνδρομο (Σύνδρομο May-Thurner)» από τον κ. Ε. Αυγερινό, αν. καθηγητή Αγγειοχειρουργικής Κλινικής Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητής Αγγειοχειρουργικής Πανεπιστημίου Pittsburgh, ΗΠΑ, Συνδιευθυντής Κλινικής Αγγειακής και Ενδαγγειακής Χειρουργικής Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.
Τα webinars είχαν τεράστια επιτυχία αφού προσέλκυσαν πολύ μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων. Για να παρακολουθήσετε τα εκπαιδευτικά σεμινάρια / webinars 2025/2026 “Excellence in Thrombosis”, πατήστε ΕΔΩ.
Επιπλέον, στις 3 Ιουνίου 2026 πραγματοποιήθηκε webinar της Ομάδας Εργασίας Καρδιο-ογκολογίας της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας σε συνεργασία με το ΙΜΕΘΑ. Το θέμα του webinar ήταν «Θρόμβωση και Νεοπλασματική νόσος» και αναπτύχθηκε υπό την προεδρεία του κ. Μ. Ματσάγκα, καθηγητή αγγειοχειρουργικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και της κα Ε.Δ. Μιχαλοπούλου, καρδιολόγο, υπεύθυνη Μονάδας Καρδιο-Ογκολογίας στο Λαϊκό Νοσοκομείο, Αθήνα. Η κα Μιχαλοπούλου συντόνισε συνολικά το webinar.
Τα θέματα που συζητήθηκαν αφορούσαν: τη «Θρόμβωση σχετιζόμενη με τον καρκίνο: παθοφυσιολογία, επιδημιολογία και διαστρωμάτωση κινδύνου» από την κα Ε. Λευκού, αιματολόγο, επίκουρη καθηγήτρια Ιατρικής Μεταγγίσεων, του Τμήματος Ιατρικής, Σχολής Επιστημών Υγείας, του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, τη «Φλεβική θρομβοεμβολική νόσο στον καρκίνο:προκλήσεις και προοπτικές πρωτογενούς πρόληψης» από την κα Κ. Καλαντζή, αν. καθηγήτρια καρδιολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Η συζήτηση συνεχίστηκε με το θέμα «Δευτεροπαθή πρόληψη φλεβικής θρομβοεμβολικής νόσου σε ασθενείς με κακοήθεια: Από τις κατευθυντήριες οδηγίες στην εξατομικευμένη κλινική απόφαση» από τον κ. Α. Πιπιλή, καρδιολόγο, διευθυντή της Α΄ Καρδιολογικής Κλινικής στο νοσοκομείο «Υγεία», και ολοκληρώθηκε με το θέμα «Αρτηριακή θρόμβωση και ενεργός καρκίνος» από τον κ. Σ. Καλιαμπάκο, Αναπληρωτή Διευθυντή της Α’ Καρδιολογικής Κλινικής στο νοσοκομείο Υγεία, Αθήνα. Το σχολιασμό πραγματοποίησαν οι κυρίες Δ. Τσεκούρα, καρδιολόγος, επιστημονική υπεύθυνη του Καρδιολογικού Τμήματος στο Αρεταίειο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, Ε. Αγγελοπούλου, καρδιολόγος, εξωτερική συνεργάτιδα του νοσοκομείου Υγεία, και Π. Kωστάκου, επιμελήτρια καρδιολογίας στη Θεραπευτική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών στο ΓΝΑ Αλεξάνδρα.
Στο πλαίσιο των επερχόμενων επιστημονικών δραστηριοτήτων του ΙΜΕΘΑ, σας προσκαλούμε στο 14ο Πανελλήνιο Συνέδριο του ΙΜΕΘΑ, που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στις 15–17 Οκτωβρίου 2026, στο ξενοδοχείο Crowne Plaza.
Περισσότερες πληροφορίες για το 14ο Πανελλήνιο Συνέδριο του ΙΜΕΘΑ πατήστε ΕΔΩ.
Επιπλέον, το ΙΜΕΘΑ ανοίγει έναν νέο κύκλο δράσης και συνεργασίας μέσα από τη δημιουργία Ομάδων Εργασίας για τη θρόμβωση και την αντιθρομβωτική αγωγή. Σας καλούμε να συμμετάσχετε ενεργά και να αξιοποιήσετε αυτή την ευκαιρία για επιστημονική εξέλιξη. Παράλληλα, οι πιο έμπειροι συνάδελφοι θα έχουν την ευκαιρία να μεταφέρουν την πολύτιμη γνώση τους και την εμπειρία τους, καθοδηγώντας και εμπνέοντας τη νέα γενιά επιστημόνων. Περισσότερες πληροφορίες πατήστε ΕΔΩ.
Στο ενημερωτικό δελτίο του ΙΜΕΘΑ, συνοψίζονται οι σημαντικότερες μελέτες και στον τομέα της θρόμβωσης και της αντιθρομβωτικής αγωγής.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΡΟΣΦΑΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ
«Κατευθυντήριες οδηγίες AHA/ACC για την αξιολόγηση και αντιμετώπιση της οξείας πνευμονικής εμβολής σε ενήλικες» (Writing Committee Members; Creager MA et al, AHA/ACC/ACCP/ACEP/CHEST/SCAI/SHM/SIR/SVM/SVN Guideline for the Evaluation and Management of Acute Pulmonary Embolism in Adults: A Report of the American College of Cardiology/American Heart Association Joint Committee on Clinical Practice Guidelines. Circulation. 2026 Mar 24;153(12):e977-e1051. doi: 10.1161/CIR.0000000000001415).
Για το 2026 AHA/ACC/ACCP/ACEP/CHEST/SCAI/SHM/SIR/SVM/SVN παρέδωσαν συγκεντρωμένες και τεκμηριωμένες κατευθυντήριες οδηγίες για την αξιολόγηση και τη διαχείριση της οξείας πνευμονικής εμβολής (PE) στους ενήλικες. Οι συστάσεις περιλαμβάνουν: συστηματική χρήση τυποποιημένων κλινικών εργαλείων για τον αρχικό ανασχεδιασμό κινδύνου, την αξιοποίηση των τιμών D‑dimer σε κατάλληλα προεπιλεγμένους πληθυσμούς για αποκλεισμό της PE αλλά και τη χρήση της CT πνευμονικής αγγειογραφίας (CTPA) ως μέθοδο πρώτης γραμμής απεικόνισης. Οι οδηγίες βοηθούν στην ταξινόμηση των ασθενών σε αναλογία κινδύνου (χαμηλού, μέτριου, υψηλού) με έμφαση στην αιμοδυναμική αστάθεια και στη δυσλειτουργία της δεξιάς κοιλίας ως βασικούς προγνωστικούς δείκτες. Συστήνεται πρώιμη έναρξη αντιπηκτικής αγωγής —συμπεριλαμβανομένων των άμεσων από του στόματος αντιπηκτικών (DOACs) όπου ενδείκνυται— με σαφείς οδηγίες για δοσολογία, διάρκεια και ειδικές καταστάσεις (νεφρική ανεπάρκεια, εγκυμοσύνη, αντένδειξη σε αντιπηκτικά). Καθορίζονται επίσης σαφή κριτήρια ένδειξης για συστηματική θρομβόλυση, για επεμβατικές ή χειρουργικές θεραπείες σε περιστατικά υψηλού κινδύνου. Υπογραμμίζεται η αναγκαιότητα εξατομικευμένης θεραπείας βάσει κινδύνου-οφέλους, την παρακολούθηση για μακροχρόνιες επιπλοκές όπως η χρόνια θρομβοεμβολική πνευμονική υπέρταση (CTEPH), και η σημασία διεπιστημονικής προσέγγισης (PE response teams). Τέλος, επισημαίνεται η ανάγκη για ενημέρωση και εκπαίδευση των ασθενών σχετικά με τη διαχείριση της αντιπηκτικής αγωγής και την αναγνώριση σημείων επανεμφάνισης επιπλοκών.
«Κίνδυνος αιμορραγίας με apixaban έναντι rivaroxaban στη θεραπεία οξείας φλεβικής θρομβοεμβολής» (Castellucci LA, et al COBRRA Trial Investigators. Bleeding Risk with Apixaban vs. Rivaroxaban in Acute Venous Thromboembolism. N Engl J Med. 2026 Mar 12;394(11):1051-1060. doi: 10.1056/NEJMoa2510703. PMID: 41812192).
Στην τυχαιοποιημένη, διεθνή κλινική δοκιμή COBRRA σε ασθενείς με οξεία φλεβική θρομβοεμβολική νόσο (VTE), το apixaban συσχετίστηκε με σημαντικά χαμηλότερο κίνδυνο κλινικά σχετιζόμενης αιμορραγίας σε σύγκριση με το rivaroxaban κατά τη διάρκεια των 3 μηνών θεραπείας, χωρίς διαφορά στην αποτελεσματικότητα.
· Κύριο αποτέλεσμα (μεγάλη ή κλινικά σχετιζόμενη μη μεγαλύτερη αιμορραγία): 3,3% με apixaban vs 7,1% με rivaroxaban (Σχετικός Κίνδυνος 0,46, 95% ΔΕ 0,33–0,65, p<0,001)
· Μεγάλη αιμορραγία: 0,4% vs 2,4% (ΣΚ 0,16, 95% ΔΕ 0,06–0,40)
· Κλινικά σχετιζόμενη μη μεγαλύτερη αιμορραγία: 2,9% vs 4,9% (ΣΚ 0,59, 95% ΔΕ 0,40–0,86)
· Επαναλαμβανόμενη VTE: παρόμοια και στις 2 ομάδες (δεν υπήρξε διαφορά στην αποτελεσματικότητα)
· Σοβαρά ανεπιθύμητα γεγονότα (μη αιμορραγικά/μη θρομβωτικά): παρόμοια (2,7% vs 2,2%)
Συμπέρασμα: Το apixaban προσφέρει καλύτερο προφίλ ασφαλείας (περίπου 54% μείωση κινδύνου αιμορραγίας) σε σχέση με το rivaroxaban στην οξεία VTE, διατηρώντας ισοδύναμη αποτελεσματικότητα και μπορεί να θεωρηθεί προτιμώμενη πρώτη επιλογή DOAC για ελαχιστοποίηση του κινδύνου αιμορραγίας.
«Διαχείριση Αιμορραγιών κατά την Αντιπηκτική Θεραπεία: Ένας Πρακτικός Οδηγός για Κλινικούς Ιατρούς». (Galli M, Simeone B, Ten Berg J, Capodanno D, Valgimigli M, Sciarretta S, Greco E, Kastrati A, Montalescot G, Gibson CM, Gorog DA, Mehran R, Angiolillo DJ. Managing Bleeds on Anticoagulant therapy: A Practical Guide for Clinicians. Eur Heart J Acute Cardiovasc Care. 2026 Mar 12:zuag035. doi: 10.1093/ehjacc/zuag035).
Μια νέα δημοσίευση στο European Heart Journal – Acute Cardiovascular Care παρουσιάζει έναν ολοκληρωμένο πρακτικό οδηγό για τη διαχείριση ασθενών που εμφανίζουν αιμορραγία ενώ λαμβάνουν αντιπηκτική αγωγή.
Το Πρόβλημα: Οι αιμορραγίες αποτελούν τη σοβαρότερη επιπλοκή της αντιπηκτικής θεραπείας και οι κλινικοί ιατροί συχνά αντιμετωπίζουν την πρόκληση να ισορροπήσουν μεταξύ της πρόληψης θρομβωτικών επεισοδίων και του κινδύνου αιμορραγίας.
Τι Περιλαμβάνει ο Οδηγός: Ο οδηγός περιλαμβάνει ταξινόμηση αιμορραγιών με ορισμό μικρών, μεγάλων και απειλητικών για τη ζωή αιμορραγιών, επείγουσα διαχείριση με πρωτόκολλα για επείγουσα αναστροφή των αντιπηκτικών, ειδικά αντίδοτα όπως το idarucizumab για dabigatran και το andexanet α για αναστολείς του παράγοντα Xa, κριτήρια για προσωρινή διακοπή αντιπηκτικής αγωγής, καθώς και τη χρονική στιγμή επανέναρξης αντιπηκτικής αγωγής μετά τον έλεγχο της αιμορραγίας.
Βασικά Μηνύματα για την Καθημερινή Πρακτική: Ο οδηγός παρέχει βήμα-προς-βήμα πρωτόκολλα για άμεση εκτίμηση της σοβαρότητας της αιμορραγίας, επιλογή κατάλληλου αντίδοτου ανάλογα με το αντιπηκτικό που χρησιμοποιήθηκε, και χρήση συμπυκνώματος προθρομβίνης όταν δεν διατίθενται ειδικά αντίδοτα, με ιδιαίτερη έμφαση στην αξιολόγηση του θρομβοεμβολικού κινδύνου πριν την επανέναρξη της αντιπηκτικής αγωγής. Για μη σοβαρές αιμορραγίες δε συνίσταται στη ρουτίνα η αναστροφή αντιπηκτικών.
Γιατί Είναι Σημαντικό: Αυτός ο πρακτικός οδηγός προσφέρει επικαιροποιημένες κατευθυντήριες οδηγίες, βασισμένες σε πρόσφατα δεδομένα, για την καθημερινή κλινική πρακτική, ιδιαίτερα χρήσιμες σε επείγουσες περιπτώσεις, και αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για κάθε ιατρό που αντιμετωπίζει ασθενείς υπό αντιπηκτική αγωγή.
«Αντιθρομβωτική θεραπεία μετά από CABG: Δήλωση συναίνεσης των ESC και EACTS» (Sandner S, et al. Antithrombotic therapy after coronary artery bypass graft surgery: a Clinical Consensus Statement of the ESC Working Group on Cardiovascular Surgery, the ESC Working Group on Cardiovascular Pharmacotherapy, and the European Association for Cardio-Thoracic Surgery (EACTS). Eur Heart J. 2026 May 21;47(20):2419-2436. doi: 10.1093/eurheartj/ehaf423. PMID: 40884067).
Η μελέτη συνοψίζει τις σύγχρονες κατευθυντήριες οδηγίες για την αντιθρομβωτική αγωγή μετά από χειρουργική επέμβαση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης (Coronary Artery Bypass Grafting, CABG), υπογραμμίζοντας ότι η θεραπεία πρέπει να εξατομικεύεται με βάση τον ισχαιμικό και αιμορραγικό κίνδυνο κάθε ασθενούς. Η κοινή δήλωση των ομάδων εργασίας της ESC και της EACTS για την αντιθρομβωτική θεραπεία μετά από CABG παρουσιάζει μια ολοκληρωμένη, τεκμηριωμένη προσέγγιση για τη βέλτιστη διαχείριση των ασθενών μετά τη χειρουργική επέμβαση. Η ασπιρίνη αποτελεί θεμέλιο λίθο της θεραπείας και συνιστάται να χορηγείται εντός των πρώτων 6 ωρών μετά την επέμβαση, καθώς έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τη βατότητα τόσο των αρτηριακών όσο και των φλεβικών μοσχευμάτων και μειώνει τον κίνδυνο ισχαιμικών συμβάντων. Η διπλή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή δεν προτείνεται ως θεραπεία ρουτίνας, αλλά εφαρμόζεται σε επιλεγμένους ασθενείς, κυρίως σε όσους υποβλήθηκαν σε CABG στο πλαίσιο οξέος στεφανιαίου συνδρόμου, όπου η θεραπεία συνεχίζεται για 6 έως 12 μήνες. Σε περιπτώσεις αυξημένου ισχαιμικού κινδύνου, όπως η παρουσία πολλαπλών φλεβικών μοσχευμάτων ή ιστορικό πρώιμης απόφραξης μοσχεύματος, η χρήση διπλής αντιαιμοπεταλιακής αγωγής μπορεί να προσφέρει πρόσθετο όφελος, με την κλοπιδογρέλη να αποτελεί συχνά την προτιμώμενη επιλογή λόγω του χαμηλότερου αιμορραγικού κινδύνου. Συμπερασματικά, η δήλωση υπογραμμίζει ότι η αντιθρομβωτική θεραπεία μετά από CABG πρέπει να εξατομικεύεται, λαμβάνοντας υπόψη την ισορροπία μεταξύ ισχαιμικού και αιμορραγικού κινδύνου, με στόχο τη βελτίωση της έκβασης και τη διατήρηση της βατότητας των μοσχευμάτων μακροπρόθεσμα.
«Μεταθρομβωτικό σύνδρομο μετά από εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση: εκτίμηση κινδύνου, επίπτωσης και επιπολασμού στην Ευρώπη». (Valerio L, et al Konstantinides SV, Barco S. Postthrombotic syndrome: risk after deep vein thrombosis and estimates of its incidence and prevalence in Europe. J Thromb Haemost. 2026 May;24(5):1690-1699. doi: 10.1016/j.jtha.2025.12.017. Epub 2026 Feb 6. PMID: 41655785).
Το μεταθρομβωτικό σύνδρομο (Postthrombotic Syndrome, PTS) αποτελεί μια χρόνια και συχνά υποτιμημένη επιπλοκή της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης (DVT), με σημαντική επίδραση στη λειτουργικότητα, την ποιότητα ζωής και το κόστος φροντίδας των ασθενών. Στο συγκεκριμένο άρθρο, παρουσιάζεται μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση του κινδύνου εμφάνισης PTS μετά από DVT, καθώς και οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις για την επίπτωση και τον επιπολασμό του στην Ευρώπη. Η μελέτη έδειξε ότι το PTS αναπτύσσεται σε περίπου 30–50% των ασθενών μέσα στα πρώτα χρόνια μετά το αρχικό θρομβωτικό επεισόδιο, ενώ σε 5–10% των ασθενών εξελίσσεται σε σοβαρή μορφή, η οποία χαρακτηρίζεται από έντονο πόνο, οίδημα, δερματικές αλλοιώσεις και σε ορισμένες περιπτώσεις φλεβικά έλκη. Η συχνότητα του συνδρόμου επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως τα χαρακτηριστικά του θρόμβου (ιδίως η εγγύς DVT), η καθυστέρηση στην έναρξη ή η ανεπαρκής διάρκεια της αντιπηκτικής θεραπείας, η παρουσία υπολειπόμενης θρόμβωσης και η συμμόρφωση στη χρήση καλτσών συμπίεσης. Το άρθρο υπογραμμίζει ότι το PTS παραμένει σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας στην Ευρώπη, με υψηλό επιπολασμό και σημαντική ετερογένεια μεταξύ των χωρών. Παράλληλα, αναδεικνύει την ανάγκη για βελτίωση των στρατηγικών πρόληψης, όπως η έγκαιρη διάγνωση της DVT, η βέλτιστη αντιπηκτική αγωγή και η συστηματική εφαρμογή μέτρων συμπίεσης. Επιπλέον, τονίζεται η ανάγκη για καλύτερη καταγραφή και παρακολούθηση των ασθενών, για ανάπτυξη νέων θεραπευτικών παρεμβάσεων που θα μπορούσαν να μειώσουν τη μακροχρόνια επιβάρυνση του συνδρόμου. Συμπερασματικά, αναδεικνύεται το μέγεθος του προβλήματος του PTS και η ανάγκη για στοχευμένες παρεμβάσεις τόσο σε επίπεδο κλινικής πρακτικής όσο και σε επίπεδο δημόσιας υγείας.
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ
Δημήτριος Ρίχτερ
Καρδιολόγος
Διευθυντής Καρδιολογικής Κλινικής, “Ευρωκλινική”Αθηνών
Πρόεδρος Ι.Μ.Ε.Θ.Α.
Δέσποινα Πανταζή
Χημικός, MSc, PhD στη Βιοχημεία, ΕΔΙΠ
Βαθμού Α’, Εργαστήριο Βιοχημείας/Eρευνητικό
Κέντρο Αθηροθρόμβωσης/Τμήμα Χημείας,
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Μέλος Δ.Σ. Ι.Μ.ΕΘ.Α.